20170605

all systems nominal

αναφορά συστημάτων στο ελάχιστο

Γιάννης Αγγελάκας & Νίκος Βελιώτης - Η πλημμύρα

εδώ που φτάσαμε
για να ζήσεις τη ζωή
πρέπει να είσαι
αυτός που κρατάει το κουτάλι
και ταυτόχρονα
αυτός που πνίγεται μέσα στην κουταλιά νερό
και να πειστείς πως δεν ξέρεις
ότι δε θα γίνει ποτέ
-κι ας το ξέρουν ακόμα και
τα μικρά παιδιά που κρύβουν τη φωτιά-
αλλά αντίθετα
να νιώθεις ότι παίζεις τη ζωή σου
κορώνα γράμματα

Γιαννης Αγγελακας & Νικος Βελιωτης - Το ξερουν τα ποταμια

20170217

+∞=+∞+1

Vijay Iyer Trio - Little Pocket Size Demons


μπαίνω σε κόσμους που δεν υπάρχουν και παλεύω με τα τέρατα εκεί.
ψάχνω τον εαυτό μου στους άλλους γιατί δε γίνεται να υπάρξει αλλού.
τι κι αν συμμετέχει ο θάνατος, το παιχνίδι παραμένει παιχνίδι.
σε κάθε κίνηση θα γελάσεις όπως γελάει το μωρό μόλις ένα παιχνίδι κάνει θόρυβο.
μπαίνω στο σύστημα, μέσα στο μάτριξ και αλλάζω τις διαστάσεις, ώστε να βρεθούμε πάλι πιο κοντά.
αλλάζω πρόσημο στον χρόνο αλλά δεν μειώνει τον πόνο.
μασουλάω την βαρύτητα μα και πάλι δεν πετάει κανείς.
μηδενίζω τις αποστάσεις και η επικοινωνία είναι αδύνατη.

πάντα με αίματα στα χέρια, πάντα για τέρατα στα πόδια. και πάντα το τέρας που του ξεφεύγω έχει σώμα που είναι εκβλάστημα του δικό μου.
είμαι ταυτόχρονα σωτήρας και προδότης του εαυτού μου.
βρίσκομαι ανάμεσα στην χορδή και στις αλογότριχες.

έμαθα να βρίσκω τη συνέχεια από την παράγωγο και το έργο και τη δημιουργία

αλλά αν δεν ξέρω την παράγωγο ή δεν δημιουργώ πώς θα βρω αν είμαι συνεχής;

πετάω τυχαίες φράσεις σε τυχαίες εκφάνσεις και αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτό αποτελεί έκφραση
ότι η κάθε έκβαση εξωτερίκευσης είναι καταδικασμένη να είναι έκφραση αυτού που νιώθεις
και μόνο η έμφαση στα linguistics (έμφυτη, ακούσια ή και εκ παιδεματος) καθιστά μια πράξη τέχνη.
με έντεχνη χειρουργική επεμβάση σε καθημερινές αντιδράσεις μπορείς να αναδύσεις και να ανασκάψεις
όλο το είναι.

είναι κουρασμένο πια το white rabbit που ακολουθώ και τρέχει συνεχώς
και περιμένει να δει την κόκκινη βασίλισσα για να καταλάβει πως δεν είναι αυτό που τρέχει συνεχώς
αλλά ο χρόνος που δεν σταματά ούτε όταν τελειώσει.
για αυτό και εγώ καμιά φορά κάνω ότι κοντοστέκομαι, ότι κάνω μια στάση, για να κοντύνει η ακόρεστη κούρασή του.

εξάλλου στην τελική, τι κι αν έχουν ειπωθεί τα πάντα;
πάντα θα υπάρχει χρόνος για άλλο ένα.
αρκεί να του τον δώσεις.
για αυτό,
μπαίνω σε κόσμους που δεν υπάρχουν και παλεύω με τα τέρατα εκεί.

20161016

al-χ

Nisennenmondai - B2 


ζωή στην πόλη σαν ελατήριο. σφιχτό. αλχημιστής είναι άνθρωπος λάθος. ήταν.
!ο χρήστης #22 likes τη ζωή σου. μπράβο, μόλις κέρδισες συμπάθεια!
σφιγμένη ζωή σφιγμένα όνειρα. σφιγμένα όρια. ψάχνει να βρει. ο άλλος. τρόπο να 'ναι πάντα νέος. και το ψάχνει σε πετράδια. γελάω.
γελάς και εσύ.

!ο χρήστης #5 haha με την ατάκα σου. μπράβο, μόλις κέρδισες αυτοπεπείθηση!
ήταν λάθος και για αυτό ξεπεράστηκε. έψαχνε να βρει τρόπο να λύσει όλα τα προβλήματα. αλχημιστής, ο. ταχύτητα. νέα πράγματα. παντού. γύρω. βρες τα.

!ο χρήστης #9 είναι γυναίκα. στήθος ωραίο. μπράβο, μόλις καύλωσες!
γελάω με τη πάρτυ σου αλχημιστή. επιστήμη. νικάω. λογική και μαθηματικά. ξεκάθαρα πράγματα. προεύσου με!

!ο χρήστης #35 feeling lonely. δώσε λίγη συμπάθεια!
επιλογές. ιδέες. σκέψεις. λύσεις. γύρω. δίπλα. μέσα. παντού. επιλογή; πόλη= πολύ.
ο χρήστης #14 ανελίχθηκε ομαλά σε ευτυχισμένο οικογενειάρχη διοικητή της τράπεζας ελλάδος. συγχαρητήρια, μεγάλη επιτυχία!
έβραζε πετράδια σε νερό. έψαχνε στοιχεία της φύσης. το ελιξήριο για να βρει. γραφικός και βλάκας. πάντα σε νικάω. είμαι ανώτερος
ο χρήστης #71 δημοσίευσε μια βαθυστόχαστη πρόταση. μπράβο, το σκέφτηκες 1/3 του χρόνου που διήρκησε η ανάγνωση!
adhd και δεν είμαι καλός ο νέος δίσκος νεφως πολύ εχει το δωμάτιο κλείνεις το στόμα σου μη λες τέτοιες κουβέντες κρύωσα θέλω μια στο τέλος για να
!ο χρήστης #42 έκανε scroll down όλη του τη ζωή και παραπέρα. μπράβο, μόλις τελείωσε!
εγώ που με βλέπεις, είμαι λογικός. εγώ θα τη βρώ τη λύση. τόσα πολλά πράγματα γύρω μου. είμαι αυτό που ανακλάται στα μάτια των άλλων.
ο άνθρωπος σήμερα ψάχνει λύσεις. θα του τις δώσω εγώ.

!ο χρήστης #86 μόλις έσκασε το μπάφο. μπράβο, μόλις ξέφυγε από τη ρουτίνα!
λύσεις πολλές. αποτέλεσμα. καλύτερο. μόνο. επιλογή. φυσική. δυνατότερος. νικάω.

ο χρήστης #56 διέκοψε την ροή σκέψης σου. μπράβο, προσπέρασες αυτά τα γράμματα! (αλλά στην πραγματικότητα τίποτα δεν προσπερνάς)
αλχημιστής. δεν είμαι εγώ. απλά επιλέγω το πιο αποτελεσματικό. ψάχνω να βρω τον καλύτερο τρόπο να λύσω τα προβλήματά μου.
οι ιδέες πρέπει να δίνουν λύσεις. άμεσα. χρόνος. χάσιμο…

ο!ο χρήστης #98 σε σκουντάει και σου είναι πρόβατα όσοι/dat music/[photography]/love is blindness/καλημέρα/baby
…χρόνου, δεν υπάρχει χρόνος! λύση τώρα, να θα πάρω αυτό. φαίνεται καλό. το πήρα. απόφαση. δικιά μου. το καβάτζωσα. ναι είναι απόφαση. έγινα πρόταση. είμαι αυτή η ιδέα. άγχος. κανένα. βρέθηκε. σήμερα και. εαυτός. ένας.
ο!ο χρήστης #37 σου λέει πως πάντα υπάρχει χρόνος να βρεις τον εαυτό σου
ο αλχημιστής είναι άνθρωπος. λάθος.
ο αλχημιστής είμαι εγώ.

20160712

ζωή Με Tandem Repeats

Μέτρα λάθος!

Puce Mary - Night Life Is A Trap II


χαΐδεψε τα φύλλα με βία εκεί όπου σταγόνες ξεκουράζονταν πάνω τους, και εξαπασάλειψε το νερό τους με μιάς. η θέλησή του είχε εξαλειφθεί με τον ίδιο τρόπο. "ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΖΩ ΌΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΑ; ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΖΩ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ; ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΖΩ ΟΤΑΝ Η ΓΗ ΠΕΘΑΙΝΕΙ; ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΖΩ ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΙΚΑΕΙ ΠΑΝΤΑ;"
για την αγάπη του λέγανε, μα του φαινόταν χαζο. για τη ζωή του λέγανε, μα του φαινόταν αφελές. ο κυνισμός είναι ο ενηλικιωμένος ρομαντισμός, ο ρομαντισμός που έχει βιώσει τον θάνατο.
δίχως λογική. όλες οι δικαιολογίες τους του φαινόντουσαν δίχως λογική. βαυκαλίσματα για να μπορούν να υπνοβατούν με μια φεράρι στον τάφο.
ο προορισμός δεν είναι το ταξίδι, είναι το ανέφικτο, γιατί αλλιώς δεν θα υπήρχε ποτέ το ταξίδι.
το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η δειλία. είδε ότι ο μετρ έπαιξε ποκερ με τον σατανά γιατί ήθελε να αλλάξει τη μοίρα. δεν τον ενδιέφερε το βραβείο. τον ενδιέφερε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. να πάρει το πηδάλιο του αχέρωντα στα χέρια του. να δείξει πως μπορεί να αλλάξει κάτι με τα χέρια του. μόνος. επειδή το ήθελε. και αυτό να ήταν αρκετό για να αλλάξει. ήξερε ότι και ο ίδιος μπορούσε να το κάνει. μπορούσε να ελκύει το ανέφικτο και να το καταπιεί. αλλά δε το έκανε, διότι φοβόταν μην χάσει το παρόν. φοβόταν μην χάσει τη ρουτίνα του, και εν τέλη φοβόταν ότι άμα έχανε τη ρουτίνα του θα έχανε και τον εαυτό του, γιατί είχαν γίνει πια ένα. η ζωή του δεν περιελάμβανε πια τίποτα σημαντικό, και για αυτό το σημαντικότερο πράγμα που είχε ήταν τα συστατικά της ζωής του.
...
κάθε μέρα ξυπνούσε και συνειδητοποιούσε πως όλα αυτά είναι ένα όνειρο. και σηκωνόταν από το κρεβάτι. μα κι όταν σηκωνόταν, δεν έβγαινε από το όνειρο. έριχνε νερό στο πρόσωπό του και όμως το όνειρο δε σταματούσε. η πραγματικότητα βρισκόταν κάπου έξω από αυτόν. η ζωή του περιελάμβανε ένα υποσύνολό της πραγματικότητας, και μάλιστα η θεμέλια ουσία της βρισκόταν εκτός του συνόλου της ζωής. και οι μέρες περνούσαν. ο κόσμος έκαιγε μα εκείνος ήταν παγωμένος. ανέγγιχτος από τη φωτιά.
...
συνάντησε το αρνητικό της εικόνας του, ίδια εικόνα μα άλλα χρώματα. και τότε έγιναν όλα λευκά. η ύλη που σαν αντίκρισε την αντιύλη στα μάτια, πέθανε για πάντα, ο μετρ ήταν όσο νεκρός και όσο ζωντανός όσο ο ίδιος, και ο θάνατος επίσης. ο διάβολος ακούμπησε τη θέωση και η σιγή στο σύμπαν έγινε εκωφαντική. το κακό δεν έχασε, απλά εξαφανίστηκε, το ίδιο και το καλό. και όμως έμεινε κάτι. υπήρχε κάτι πέρα από το καλό και το κακό. οι μάσκες δεν έπεσαν αλλά απορροφήθηκαν από τα πρόσωπα. τίποτα δεν πήγε χαμένο. η γνώση υπήρχε πάντα εκεί. να την δει ο κάθε αδαής. να την ψιλαφήσει και να αντιληφθεί μόνο ό,τι τον ενδιέφερε. αλλά δε την ενδιέφεραν οι παρερμηνίες των τιποτένιων, των ανθρώπων. ήξερε γιατί υπάρχει. ήξερε ότι είναι η γνώση και σαν όλα μια μέρα θα πεθάνει, και δε θα ξαναεμφανιστεί. και της άρεσε η ιδέα. καμία αιώνια επιστροφή. μόνο στόχοι και σκοποί. μα δίχως καμία τελεολογία. ο σίσσιφος κάποτε θα πάθαινε αλζχάιμερ. και τότε η πέτρα θα τον πλάκωνε, και δε θα γυρνούσε ποτέ πίσω στην κορυφή. και θα κύλαγε πρώτα στον γκρεμό και μετά στην κοιλάδα. μέχρι που όταν έφτανε τα χίλια μέτρα μακριά, θα έσκιζε την (μέχρι τότε) πραγματικότητα σαν χαρτί, και θα έπεφτε απέξω. και θα έμπαινε μέσα φως. άπλετο φως, που σε τυφλώνει. και έπρεπε να παρατηρήσεις μέχρι να συνηθίσει το μάτι και τότε να καταλάβεις ότι εκεί πίσω, κρύβεται το Πραγματικό. και τότε και μόνο τότε, ο σύσσιφος αν και νεκρός, θα ήταν ελεύθερος.

20160322

είσοδος κινδύνου

σε περίπτωση πυρκαγιάς, ακολουθείστε


November Növelet - I see real


κοιτάει στον καθρέφτη. βλέπει το σώμα της και πίσω από το τζάμι υπάρχει μια φλόγα. μια φωτεινή σφαιρική μάζα που δεν τρεμοπαίζει. μοιάζει σαν υγρή και παχύρευστη ύλη αλλά ξέρει ότι είναι φωτιά. φαίνεται να είναι πίσω από το σώμα της αλλά όταν γυρίσει δε την βλέπει. σκύβει το κεφάλι και κοιτάει κάτω στο σώμα της αλλά και εκεί δεν βλέπει τίποτα. η φωτεινή μάζα είναι μέσα της, είναι μέρος της, το νιώθει, αλλά δεν μπορεί να το δει στην πραγματικότητα. νιώθει ότι δεν είναι ολόκληρη.

περπατάει ανάμεσα στα δέντρα και ψάχνει να βρει την φωτιά. ξέρει το σημείο που υπήρχε η θράκα, θυμάται και πότε ακριβώς άρχισε να χάνει τη δύναμή της, αλλά δε θυμάται πώς έσβησε. καταλήγει πάλι εκεί. δεν υπάρχει τίποτε άλλο ενδιαφέρον γύρω. κάθεται στα αποκαϊδια και κλαίει. ποτίζει τις στάχτες με τη θλίψη της. έχουν περάσει χρόνια από τότε που την θυμάται αναμμένη. ήταν πολύ καλά τότε. υπήρχε εκεί. ήξερε ότι στη φωτιά είναι ζεστή και ασφαλής. τώρα πια ψάχνει να βρει ένα σπίτι.

έχει συνηθίσει πια την απουσία φωτιάς. χωρίς φωτιά όλα μοιάζουν διάφανα. σαν φαντάσματα. και δεν μοιάζουν, είναι. της φαίνεται αστείο το ότι μπορεί να περάσει μέσα από τα δέντρα. είναι φάντασμα και αυτή. γυρνάει τριγύρω και συζητάει με ανθρώπους, και γελάει δυνατά όταν το θυμάται, γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι είναι φάντασμα. μπορεί να ζήσει την φυσιολογική τους ζωή, δίχως να ζει πραγματικά. είναι αστείο. ένα φάντασμα ανάμεσά τους, και εκείνοι θαρρούν πως λάμπει. βάζει πάλι τα κλάματα, πάνω από τις στάχτες της φωτιάς της.

όλοι γύρω έχουν τις δικές τους φωτιές, τις δικές τους φωτεινές μάζες να δίνουν κίνηση στη μηχανή τους. δεν τους ζηλεύει γιατί ξέρει ότι η ευθύνη είναι δικιά της. και επίσης ότι ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί διαφορετικό δρόμο, οπότε ποιο το νόημα της σύγκρισης; νιώθει πως άμα ζούσε έτσι θα ήταν η αυτοκράτειρα στην αυτοκρατορία των μετρίων. όμως δεν είναι ούτε μέτρια τώρα. δεν είναι. και δεν είναι γιατί δεν έχει φλόγα. είναι συμβιβασμένη πως θα συνεχίσει να ζει χωρίς. έχει χαλάσει πολλές πέτρες για να ξανανάψει την δικιά της φωτιά, αλλά πάντα μάταια. ακόμα και όταν βγήκε σπίθα, τα βρεμένα από τα δάκρυα κάρβουνα, δεν παίρνουν ποτέ φωτιά.

με τον καιρό, άρχισε να χάνει την δύναμη να χτυπήσει τις πέτρες. τις έπιανε από την γη, τις σήκωνε, αλλά σαν τις έφερνε με φόρα τη μια απέναντι στην άλλη, πέρναγαν η μια μέσα από την άλλη και πέφτανε κάτω. είναι αδιέξοδο. έχει παίξει και έχει χάσει. και πρέπει να περιμένει να τελειώσει ο γύρος.

γυρνάει στους ανθρώπους που περιφέρονται γύρω, και θαυμάζει τις φωτιές τους. της συμπεριφέρονται φυσιολογικά σαν να μην τρέχει τίποτα. κάποιοι είναι τυπικοί, άλλοι όμως την αφήνουν να έρθει κοντά και να κλέψει ζέστη από τη φωτιά τους. η ζέστη τους όμως είναι ξένη. δε τη ζεσταίνει, την κρατάει μόνο ζωντανή ώστε να μην κοκαλώσει από το σκοτάδι.

κάποια στιγμή, αρχίζει και παίζει με έναν το παιχνίδι της φωτιάς. σκοτώνουν τσακμακόπετρες για να δουν τις σπίθες τους, σαν πυροτεχνήματα. σε κάποια φάση η σπίθα ξεφεύγει. φτάνει κοντά στο αγόρι δίπλα της, και κλέβει από την φωτιά του και το κούτσουρο δίπλα ανάβει. όμως δεν έχει σημασία γιατί δεν είναι η φωτιά της. δεν είναι στο σπίτι της. θυμάται ότι δεν γίνεται έτσι. αλλά νιώθει χαρούμενη, γιατί διασκεδάσανε.

γυρίζει παραδίπλα. βλέπει την φίλη της να σκοτώνει πέτρες και αυτή. πάει και παίζει μαζί της. και να. πάλι. το κούτσουρο κάτω γίνεται προσάναμα, μόλις μια σπίθα πετάξει δίπλα από την φωτιά της φίλης της. αρχίζει να νιώθει περίεργα. δεν ελέγχει τον εαυτό της. νιώθει τα χέρια της περίεργα. τα κοιτάει με απορία να κουνιούνται. παίρνει σάρκα. της πιάνει το κεφάλι γύρω από τα αυτιά με τα δύο χέρια, το φέρνει κοντά της και ακουμπά απαλά με τα χείλη τα δικά της. ξανά. της γλύφει τα χείλη και μετά τη γλώσσα. κολλάει το σώμα της πάνω της, και της πιάνει τον γλουτό. ξαπλώνει πάνω στο ξύλο που χει ανάψει. δεν την νοιάζει. καθώς ξαπλώνει βλέπει το φάντασμά της δίπλα να κάθεται και να κοιτά με απάθεια. της πιάνει το στήθος και το δάχτυλο καταλήγει να κάνει περιστροφές γύρω από την θήλη της. έρχεται το αγόρι που παίζανε πριν. χωρίς να ελέγχει το σώμα της, τον τραβάει από τη μέση και τον ξαπλώνει δίπλα. τον φιλάει και αλλάζει γρήγορα τη θέση του κεφαλιού της όσο τον φιλάει. το ένα χέρι φεύγει από το στήθος του κοριτσιού και φτάνει χαμηλά στην κοιλιά και σιγά σιγά στο εφηβαίο. περνά ανάμεσα από τις τρίχες του και καταλήγει στο αιδοίο, όπου εισβάλει βίαια. το άλλο χέρι κατευθύνεται στο αγόρι, και χαϊδεύει τους όρχεις του και αργότερα φτάνει στο πέος. κάθεται πάνω στο ξύλο και τώρα είναι η μόνη που δεν είναι ξαπλωμένη. το ένα χέρι φέρνει ηδονή στο κορίτσι και το άλλο στο αγόρι. είναι η βασίλισσα της γης. είναι η θεά αφροδίτη.

η φωτιά έχει ανάψει για τα καλά και συνειδητοποιεί πως βρίσκεται ακριβώς μέσα στον πυρήνα της. οι ρυθμοί αυξάνονται. το αγόρι με το κορίτσι έχουν έρθει κοντά και φιλιούνται είτε στο στόμα είτε το φιλά στον λαιμό, ή της φιλάει την θήλη. το όρθιο κορίτσι το βλέπει και νιώθει πως της έρχεται οργασμός. βλέπει τα πόδια της όμως να αρχίζουν να λιώνουν. η φωτιά της φαίνεται δροσερή, ενώ η ηδονή είναι αυτή που την καίει. όμως η φωτιά έχει αρχίσει και παραμορφώνει το σώμα της. οι  ρυθμοί όλο και αυξάνονται. και τότε βλέπει τα λιωμένα πόδια της, να γίνονται μάζα. να γίνονται ύλη. τα παιδιά κάτω φωνάζουν και τα δύο. πλησιάζουν σε οργασμό. τους αφήνει και με μιας το αγόρι μπαίνει μέσα στο κορίτσι, ενώ η ίδια βάζει το χέρι στο δικό της αιδοίο. η φωτιά πια έχει αρχίσει και λιώνει τους ώμους της. φωνάζουν και οι τρεις.

και η στιγμή έρχεται. ταυτόχρονα, όλα τα παιδιά, έρχονται σε οργασμό. το κορίτσι που ήταν όρθιο είναι πια μόνο μια παχύρευστη ύλη χυμένη κάτω. μόλις ολοκληρωθεί ο οργασμός, τα παιδιά με απόλυτη ηρεμία και ερωτισμό κάθονται γύρω της και ακουμπάν το κεφάλι στο χέρι τους. σχηματίζουν έναν κύκλο. περιμένουν να καταλαγιάσει η φωτιά στο κέντρο. δεν συμπεριφέρονται σαν να έχει πεθάνει κάποιο κορίτσι. μόλις σβήσει η φωτιά, πιάνουν με τα χέρια τους την ύλη η οποία λάμπει πολύ δυνατά, σαν να σηκώνουν νερό από την πηγή, και την αφήνουν να πέσει από ψηλά. και η ύλη παίρνει σχήμα. η ύλη γίνεται σώμα. η ύλη είναι πια καυτή. η ύλη είναι φωτιά. η ύλη είναι το κορίτσι. έχει λαμπαδιάσει ολόκληρη. είναι ολόκληρη. και έχει λαμπαδιάσει από ζωή.

η εστία που είχε πριν χρόνια τη φωτιά της, παραμένει και θα παραμένει σβηστή. και μάλιστα δε θα επιστρέψει σύντομα εκεί. έχει γίνει πια η ίδια φωτιά.

20151220

sudo make -input momment* -output time

Silent Servant - The Strange Attractor


Ο πρώτος άνθρωπος του πολιτισμού, ο πρώτος στοχαστής στην ανθρώπινη ιστορία, έκανε μια θεμελιώδη παρανόηση. Μια παρανόηση που μεταβιβάστηκε στους απογόνους. Μια παρανόηση που πέρασε στο συλλογικό συνειδητό. Και έγινε κοινή αλήθεια. Έγινε σημείο εκκίνησης για τους υπόλοιπους στοχαστές της γης.

Θεώρησε, ότι η ζωή έχει χρόνο. Ότι η ύπαρξή μας, έχει ένα σημείο εκκίνησης, και ένα σημείο λήξης, και το ενδιάμεσο, είναι συνεχές. Κάθε τι που ζούμε, είναι ένα υποσύνολο του συνολικού χρόνου ζωής μας. Η Δανάη, από τις 19:30:33 μέχρι τις 19:41:15, έτρωγε. Ο Δημήτρης, από τις 23:02:46, μέχρι τις 23:34:39, έπαιζε κιθάρα. Η Βαρβάρα, από τις 16:51:57, μέχρι τις 17:41:03, διάβαζε. Ο Μιχάλης, από τις 02:24:25 μέχρι τις 02:24:58, βρισκόταν σε οργασμό. Η Νίκη, από τις 15/3 20:23:33, μέχρι τις 6/8 09:24:31, ήταν ερωτευμένη. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος όμως, δεν δύναται να συλλάβει την έννοια του χρόνου. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος δίχως την πλήρη αντίληψη του τι σημαίνει χρόνος.
Και αυτό, συμβαίνει γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει.

Όλα όσα ζούμε είναι μόνο στιγμές. Και ανάμεσά τους, μεσολαβεί το άπειρο, το χάος.

Ο χρόνος είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα, για να μπορούν οι ανθρώπινες κοινωνίες να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά. Είναι οι εκατομμύρια στιγμές που λάμπουν σε μια σειρά, μέσα σε ένα κατασκότεινο χάος δίνοντας την ψευδαίσθηση της γραμμής. Ωστόσο η γραμμή είναι εστιγμένη. Είναι οι ψηφίδες ζωής που περιβάλονται από θάνατο. Και η κάθε στιγμή, δεν είναι ισοδύναμη με την άλλη. Υπάρχουν σκάρτες και επίχρυσες. Όπως της Βαρβάρας, και της Νίκης αντίστοιχα.


Η στιγμή μπορεί να διαρκεί δευτερόλεπτα, μπορεί να διαρκεί και χρόνια. Συγκεκριμένα γεγονότα, ορίζουν την αρχή και το τέλος. Η πυκνότητα των περιεχομένων της, δεν έχει να κάνει τίποτα με τον διαθέσιμο χρόνο, αλλά με την ποσότητα της ζωογόνους ουσίας που θα περιλούζει τη κάθε στιγμή.


Και μπορεί η πεπείθηση ότι ο χρόνος βιώνεται ως συνέχεια να φαίνεται να λειτουργεί, ωστόσο είναι ασύμβατη με την άχρονη φύση του ανθρώπου. Και αυτό αφού ο κόσμος υπάρχει, όσο οι στιγμές βιώνονται. 

20151010

Dreamshot

Eraldo Bernocchi & Blackfilm - Dark area of the night sky  

......-ας το πίσω τζάμι και βλέπεις ανήσυχος το αυτοκίνητο να αφήνει το δρόμο μακριά με μεγάλη ταχύτητα, κάτι που δε φαίνεται να πτοεί τους υπόλοιπους...

...αρχίζεις να νιώθεις το τραύμα από την πτώση στην άσφαλτο και ακούς την μηχανή του αυτοκινήτου που ακόμα επιταχύνει, αλλά δε σου φτάνει για να σηκωθείς, και ξαπλώνεις πάλι κάτω..

..μόλις σηκώνεσαι βλέπεις ότι είσαι στην πανεπιστημίου. γύρω όλα είναι σκοτεινά και ήσυχα. το φως του φεγγαριού είναι το μόνο που φωτίζει και ο αέρας το μόνο που ακούγεται. περπατάς ως το σύνταγμα. πουθενά φως από λάμπα. πουθενά ψυχή ανθρώπου. αυτή η πόλη είναι άγνωστη στο σκοτάδι. αργότερα συνειδητοποιείς πως δεν κοίταξες αν κάποιο μαγαζί ήταν ανοιχτό. δε σε ενδιέφερε. ήθελες να δεις την πόλη στο σκοτάδι.
γυρνάς στα στενά. πηγαίνεις προς την κοραή. όμως απολαμβάνεις παράφορα την πανεπιστημίου άδεια από ανθρώπος, αυτοκίνητα και κυρίως φως.
δυσκολεύεσαι να φύγεις προς εξάρχεια που είναι ο συνηθισμένος προορισμός.
αργότερα καταλαβαίνεις πως όλες αυτές τις σκέψεις δεν τις συνειδητοποιείς, και απλά απολαμβάνεις το σκοτάδι.
όπως συνηθίζεις, θα κλείσεις τα μάτια για να απολαύσεις καλύτερα την θέα. απολαμβάνεις τη θέα σκεπτόμενος το τι θα μπορούσε να υπάρχει εκεί.
ο δρόμος είναι μαύρος, και το κιτρινοπράσινο φίλτρο που υπάρχει συνήθως, έχει αντικατασταθεί από ένα πολύ λεπτό λευκό μπλέ φως που προσδίδει το φεγγάρι. δεν βλέπεις τα μαγαζιά, παρά μόνο στο κέντρο του δρόμου, όπου φτάνει η ακτίνα του φεγγαριού. πηγαίνεις στην πλατεία των προπυλαίων, στο συντριβάνι που έχει ποτίσει από επαναστατικό αγώνα, και ξαπλώνεις, και απολαμβάνεις το σκοτάδι.

όντας ξαπλωμένος όμως, ακούς έναν θόρυβο, μη φυσικό. μάλλον ανθρώπινο. υποπτεύεσαι ότι ακούγεται από την νομική. σηκώνεσαι και πλησιάζεις. όσο φτάνεις όμως καταλαβαίνεις ότι μαλλον έκανες λάθος, και η πηγή ήταν από την σταδίου. ναι ηταν απο την σταδιου. εισαι σιγουρος. ακούς καλύτερα και καταλαβαίνεις ότι είναι το life without dead time των horse lords, παιγμένο ζωντανά. προχωρόντας βλέπεις ένα γκράφιτι που λέει "η μόνη πραγματικότητα είναι αυτή των επιθυμιών μας". φτάνεις όμως στη σταδίου, και συνειδητοποιεις οτι παίζεται από τα εξαρχεια. αναρωτιεσαι πως γινεται αυτο, και κατευθύνεσαι προς τα εκεί. τα ντραμς έχουνε πιάσει ένα ξέφρενο ρυθμό, και δεν μπορείς να καταλάβεις αν παίζει ένας άνθρωπος ή πολλοί. μπορει ενα ατομο να παιξει τοσο περιπλοκους ρυθμους; μπορει ενας ανθρωπος να καταφερνει να διατηρει πνευματικη ισορροπια μεσα σε τοση ετερογενεια; πως γινεται να καταφερνει να σκεφτεται το τι θα παιζει στο ταμπουρο και την μποτα και παραλληλα να παιζει ενα αρκετα δυσκολο ρυθμο στο cowbell και να το κάνει ευχάριστα. περνώντας από την ακαδημίας, σκεφτεσαι μηπως η αποδομηση του ανθρωπου στα συστατικα του, καταστρεφει κατι. μηπως το ολον λειτουργει πλήρως, μονο οταν βρισκονται ολα τα κομματια μαζι. ετσι δεν μπορεις ποτε να εχεις πληρη γνωση της καταστασης. δεν μπορεις να διακρινεις την καθε οπτικη υποκειμενικα ωστε το συνολο τους να δινει την αντικειμενικοτητα. η αντικειμενικότητα καταστρέφει την υποκειμενικότητα του αντικειμένου και την ύπαρξή του ανεξάρτητα από άλλα υποκείμενα, άρα και το ίδιο το άτομο-αντικείμενο όπως υφίσταντο τότε.

όσο περπατάς όμως, έρχεται γρήγορα από πίσω δεξιά σου ένα πρόσωπο, όπου σου βάζει στα χέρια κάτι, και πριν προλάβεις να καταλάβεις τι, έχει απομακρυνθεί με γοργό και ευρύ βήμα. τα ντραμς σταματάνε και ξαφνικά υπάρχουν παράσιτα. και αν δεν σταμάτησαν περιμένεις να σταματήσουν, και να επανέλθει ο προηγούμενος ήχος. αφού δεις πως ο άνθρωπος έφυγε, συνειδητοποιείς ότι κρατάς ένα παιδί. το παιδί είναι στην ηλικία των 6-7 χρονών, σχετικά μεγάλο για να το κρατάς αγκαλιά. παρόλα αυτά καθεται πολύ ήρεμο, και φαίνεται να του αρέσει η θέση του. “μην ανησυχείς" σου λέει. “ήρθε η ώρα να με αφήσεις και να φύγεις μονάχος. ήρθε ο καιρός που μπορείς να τα καταφέρεις. εσύ είσαι εδώ, και η ζωή είναι επίσης εδώ. ήρθε ο καιρός να πεις απεταξάμην” σου λέει και το κοιτάς απορρημένος. αργότερα θα παρατηρήσεις καλύτερα και θα προσέξεις ότι το μωρό που κρατάς, έχει το πρόσωπό σου. το αφήνεις υπνωτισμένος κάτω στο γρασίδι, και νιώθεις ότι ο κόσμος γεννιέται. δρασκελίζεις με αποφασιστικότητα, και το κάθε βήμα ξέρεις τι νόημα έχει. μεγάλα βήματα όπου νιώθεις πως πλέεις. το δεξί πόδι δίνει ώθηση ευθεία και αριστερά ώστε το αριστερό να πατήσει με φόρα και να δώσει ώθηση να αποφύγεις την κολώνα. τότε σκέφτεσαι ότι ο μικρός ήσουν εσύ. αυτός σου έδωσε την ώθηση που έχεις τώρα.

σου είπε πως ήρθε ο καιρός να απεγγλωβιστείς. πως ήρθε ο καιρός να αφήσεις την ζωή να κυλίσει στα χέρια σου, και ας χυθεί λίγο δεν πειράζει. φτάνει που είναι στα χέρια σου και μπορεις να την κανεις ο,πως θες.
σου είπε πως η ζωή δεν είναι παρένθεση, αλλά η ουσία, το κείμενο ανάμεσα στις παρενθέσεις.

20150831

Styro

Suffocate for fuck shake - We are driving through darkness

βοηθάτε χωριανοί, μου στειρώνουν τη ζωή.
αυτοί οι παντοτινοί εχθροί, μου πήραν από τα χέρια μου τη δυνατότητα να ετεροκαθορίζομαι και να ορίζω καταφατικά τη ζωή και την αλήθεια μου. αυτοί, μου επέβαλαν να ζω αποφατικά λέγοντας μόνο το τι δεν είμαι.
βοηθάτε αδέρφια και αδερφές μου.
κατέρρίψαν τα τοίχη για να χτίσουν ποτάμια ανάμεσά μας, και το σκαρφάλωμα είναι πιο αποδοτικό από το κολύμπι καθώς εξυψώνεσαι με την επικοινωνία και δεν χρειάζεται να σωριαστείς και να λερωθείς από την πραγματικότητα του άλλου.
βοηθάτε ανθρώπια,
θέλουν να μου πάρουνε την τάση για αλλαγή. και εγώ αυτό δεν πρόκειται να ταλλάξω.
βοηθάτε συντρόφια,
γιατί θα τους νικήσουμε και θα ξελαρυγγιάσουμε κάθε ρίζα του κακού.

βοηθάτε, μα ξέρω πως αν το προσπαθήστε θα σας απωθήσω γιατί ξέρω τι κάνω. βοηθάτε αλλά μη με συμβουλέψτε γιατί έγω το δικό μου κόσμο τον ξέρω καλύτερα. βοηθάτε μα μη μου περάστε τις αλήθειες σας. βοηθάτε, μα μη με αγγίξετε.

έτσι αδέρφια μας μασουλά την ψυχή αυτός ο μεταμοντερνισμός τους.

20150723

επιστύχη

Sun of Nothing - Diablo


ανοίγω τα μάτια. αφού τα ανοίξω, συνειδητοποιώ πως δεν έχει σημασία γιατί γύρω είναι σκοτάδι. είμαι στο δωμάτιό μου. ξαπλωμένος στον καναπέ που είχα για κρεβάτι γιατί δεν είχαμε άλλο. είναι νύχτα. αρχίζω και φοβάμαι. είμαι 7 χρονών. σκέφτομαι την μαμά μου. θέλω να πάω να την βρω. σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς την πόρτα. σκέφτομαι πως θα φαίνομαι σαν να υπνοβατώ. έχω αυτοπεπείθηση πως θα τα καταφέρω. πάντοτε μου αρέσαν οι εξερευνήσεις. ψιλαφώ κάτι που μοιάζει με τοίχο. μετά, δίπλα, κάτι που μοιάζει με ξύλο. το σπρώχνω. όμως απροσδόκητα νιώθω να γυρνάει πίσω. σαν να βρίσκεται κάποιος πίσω από την πόρτα. γύρω παραμένει πίσσα σκοτάδι. βάζω περισσότερη δύναμη, και πάλι όμως η αντίσταση είναι εκεί. αρχίζω και κλαίω γοερά. σύντομα, κουνάω το κεφάλι μου και σκέφτομαι, τι μπορεί να έχει συμβεί. αν ήταν κάποιος αδερφός ή η αδερφή, θα είχε σταματήσει. κάτι κάνω λάθος. κάνω πέρα.
και νιώθω τόσο χαζός όταν συνειδητοποιώ. δε βρήκα το χερούλι. δεν ήμουν στην πόρτα. τα μαξιλάρια της πλάτης του καναπέ που το βράδυ γινόταν κρεβάτι, τα έβαζαν οι γονείς στη μια γωνία του δωματίου. δίπλα τους, είχαν ακουμπήσει ένα ξύλο μεγάλο από τραπέζι. αυτό υπέθεσα πως ήταν πόρτα. η αντίσταση υπήρχε γιατί τα μαξιλάρια ήταν τοποθετημένα έτσι ώστε η βάση τους να πιέζεται από την δύναμή μου, και έτσι με πετάγαν πίσω. προσανατολίστηκα. πήγα στην πόρτα. άνοιξα και είδα φως. όλα καλά. γύρισα πίσω. όλα καλά.

στην τριπλάσια ηλικία. ανοίγω τα μάτια. βλέπω γύρω αλλά δε βλέπω κάτι που δεν έβλεπα. είναι σαν να τα έχω κλειστά. μαύρο. κατευθύνομαι στον χώρο και στον χρόνο. αυτή τη φορά δεν στοχεύω στο να βρω την μαμά μου. δεν υπάρχει πια σαν οδηγός, παρά μόνο σαν υλικός άνθρωπος. ξέρω ότι είμαι μόνος. όμως, κατευθύνομαι εκεί που ήξερα πως υπάρχει φως. πάλι βρίσκω κάτι που να μοιάζει με πόρτα. σπρώχνω. η μαυρίλα δεν αντικαθιστάται από φως. αντίθετα, εκεί που ήλπιζα να βρω φως, βλέπω πια απώθηση. με απωθεί. πορεύομαι με την ανάμνηση της θέσης του οικείου. με την ανάμνηση της θέσης της ασφάλειας. αλλά
δεν έχεις ενηλικιωθεί. δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου. δεν ξέρεις τι επιθυμείς και αν επιθυμείς. είσαι οι ασυνείδητοι στόχοι σου. είσαι οι σιωπές που κράτησες με δόντια και με νύχια τις λέξεις μέσα σου, να μην αναπνεύσουν γιατί -τι άλλο- φοβόσουν να εκτεθείς. βάζεις δύναμη για να βρεις φως. χαμένος χρόνος. κενή δόκιμη γλώσσα, κενές συζητήσεις υψηλού επιπέδου, κενές αναζητήσεις. αμα δε συνοδεύονται από βίωμα, οι αναζητήσεις είναι ανέξοδες, ακούσιες και ανούσιες. η επιστήμη είναι η δοξασία του μοιραίου.
άμυνες απέναντι στο νέο. η κριτική είναι στην ουσία αυτοπροβολή. ισχυροποιείς το εγώ σου, θέτοντας τα κουσούρια σου σε άλλους και αναγνώζοντάς τα ως υπερβολικά. είμαστε μόνοι ενάντια στον καλύτερό μας εαυτό και η ανακωχή δεν είναι ποτέ δυνατή.
η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού είναι η ουτοπία μας. η υπέρβασή μας πρέπει να είναι παραβατική αλλιώς θα είχε προβλεφθεί η κατάπνιξή της.
εθνική υπερηφάνια/ελεύθερη αγορά. ανάπτυξη/κατάψυξη. επενδύσεις/καταδύσεις. σύνταξη/σύντηξη. καπιταλισμός/κρεατομηχανή.

ανθρώπινο γένος/τραγωδία.
δυσοσμία.

η επιστήμη απέτυχε να βρει νόημα. και καταδίκασε κάθε άλλο τρόπο αναζήτησης νοήματος. ο άνθρωπος γίνεται γρανάζι στους κανόνες της γης. ο θεός πέθανε λένε. αλλά άλλαξε πρόσωπο. και μορφή. αδύνατο να συλλάβω την ενηλικίωση του ανθρώπου.

τα υγρά του εγκεφάλου μου, μου πέφτουν από τα χέρια. δίχως δοχείο, η σκέψη χάνει τη ροή. η έλλειψη στερεής γης του μετανεωτερισμού γκρεμίζει κάθε απόπειρα χτισίματος.
μόνο καταφύγιο ο γλυκός πόνος. πόνος γλυκός σημαίνει τυφλή και ανιδιοτελής αγάπη. μόνο αυτή μπορεί πια να παραβεί τον ολοκληρωτισμό.
αναζητώ λοιπόν νέες πτώσεις, για να φέρουν την εξύπτωση. το σώμα αυτό όμως, είναι δειλό και φτιάχνει άμυνες. πρέπει λοιπόν η υπέρβαση να είναι παραβατική. το είπαμε. το σύστημα μαθαίνει πιο γρήγορα από ό,τι μαθαίνεται.
αλλά θα νικήσουμε. θα νικήσουμε γιατί δε γίνεται να υπάρχει νόημα αλλιώς.
14

20150525

Λυμένες εξυπτώσεις

Apparat - PV

Με νίκησες. 
Αλλά δεν έχασε κανείς.
γιατί
you make us golden.