χαρτογράφησα τον κόσμο
για να αράζω άνετα μέσα του
κι ο κόσμος είν ελαστικός
και ζει κι ενταφιασμένος
μα ο κόσμος όλος δε νογά
σε μια γυάλα να ζήσει
απλώνουν τα πλοκάμια του
κι αστράφτουν οι πληγές του
διαστέλλεται η σάρκα του
στο διηνεκές να φτάσει
η γυάλα μόλις έσκασε ζωή ν' ανακαλύψει μετέωρος μα είμ' εγώ χωρίς βαρίδι ή πόθο τ' απομεινάρια βλέποντας ψευδοσυλλογιζιέμαι "γιατί η ζωή να 'ναι μακριά γιατί εγώ να απέχω απών εγώ δεν ήμουνα μα η άνεση με φτιάνει"
πιάστε τα φτυάρια αδερφές μυστριά και πηλοφόρια φτιάξε και χτίσε κέντησε τη σάρκα του κόσμου νιώσε
μην αφήσεις την άνεση να σε συμπαρασύρει τα μερεμέτια η ζωή βαθιά τα αγαπάει
