20121213

Μανιφέστα Εποχής

Μανιφέστο #1992

Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα έξι η ώρα τα χαράματα ο εγωισμός μου δεν περνάει όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο παγωμένος απλώνει το χέρι στο τίποτα είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες κουλτούρα του γρήγορου φαγητού έξι και πέντε λεπτά η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους μας χωρίζουν δυο βήματα θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει όλη νύχτα έμεινα έξω πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο ο μύθος της διασταύρωσης κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου; χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό έξι και [δέκα είναι] λεπτά αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο, είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία

Μανιφέστο #2011
αναζητώ ένα πάρτι.να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.“οι γιεγιεδες είναι οι απόγονοι του όθωνα.”
ιωάννης κοσμοκαλόγερος.ανυποψίαστη η ιστορία οδεύει προς το γνωστό της αδιέξοδο συνοδευόμενη από στρατιές νεοχίπιδων δηθενοεναλλακτικών τόσο αριστεροί που αγκαλιάστηκαν με τους φασίστες.άβυσσος ένδειας και αστικής μετριότητας.άπαντα τα κληρονομικά χαρίσματα κοσμούν τον ουρανό μας.ο γιος του σκηνοθέτη έκλασε! ζήτω το μεθάνιο!ζήτω η αστική ηθική των άτοκων ονειροδόσεων. τροφοσυλλεκτική μάζα. ελεύθερη αγορά.
έμμισθη κατάθλιψη. αδρανής πληρότητα. πουτάνες και πρέζα. σαρκοβόρες ελπίδες. νοικιασμένες ζωές. στο πυρ το εξώτερο!θαμμένα τσεκούρια που μάταια ελπίζουν σε κάποιον να τα ξεθάψει. όχι, δεν φταίει το χρήμα που παίρνει τη θέση του αίματος μας, στις φλέβες μας, αλλά η βλακεία που παίρνει τον εαυτό της τόσο στα σοβαρά.ότι πεθαίνει αργά, πεθαίνει σίγουρα. και ότι ελπίζει σιωπηλά πεθαίνει σίγουρα. μην αναζητάτε την γαλήνη.σας εγκατέλειψε αυτή πρώτη, την ημέρα που την κουρέψατε. δυσοσμία. χημικός πολιτισμός. εταιρική χούντα με σοσιαλιστικό προσωπείο. δωσίλογοι χαραμοφάηδες. κράτος εργολάβων. μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά. φωλιάσαν στην συνταγματική τους ασυλία. σε ποιον κουνάς το δάχτυλο ρε μουνί; κλέφτη, κλέφτη είσαι εδω; παίρνω το τσεκούρι μου και σε κυνηγώ.οι δρόμοι μας μοιάζουν σαν τάφροι, που είναι πιο μαύροι από την άνοιξη, που είναι πιο μαύρη από τη γη, που είναι πιο μαύρη από τη νύχτα. όποιος βγαίνει από τη στρούγκα τον τρώει ο λύκος.το κτήνος των χωματερών που θρέψαμε, μας καταπίνει. πατριδοκάπηλοι εθνική λήθη απόγονοι προγόνων λίπος στη σκέψη, λίπος στο βλέμμα και στο στόμα σκατά. μπασκινερί ρουαγιάλ νεοφώτιστοι αναγεννημένοι σταυροφόροι ερωτευμένοι με τον βιασμό της ισότητας που ακολουθεί αέναη πορεία έρποντας σε μυτερά χαλίκια και στο στόμα σκατά. τάξη, ασφάλεια και εννέα σφαίρες στην πλάτη αναζητώ ένα πάρτι.
αναζητώ ένα πάρτι. να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.σε ένα παγκάκι κάθομαι για λίγο μετράω γουρούνια μέχρι να με πάρει ο ύπνος. ίδια λάθη να ονειρευτώ αναζητώ ένα πάρτι. και εσείς μην λησμονείτε…το τελευταίο δέντρο να το σώσετε, γιατί από αυτό θα κρεμαστείτε.


20121019

nothing is Fadeless, only reality

M. Ward - Sad, Sad Song (Joe Beats Remix)

Κάθομαι στην κούνια της πλατείας.κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι.
το χώμα που είναι μισό μέτρο από κάτω μου,τι δε θα έδινα να ήταν σεντόνι.σεντόνι που να χάιδευε το πεπερασμένο άπειρο της γης,το ηδονικό κενό, και σαν πατούσα το πόδι μου πάνω του, να έπεφτα χαρούμενος στο χάος.

Κάθομαι στην ταράτσα της μισόχτιστης οικοδομής.κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι.
ποιός ξέρει,3 ορόφους κάτω,μέσα στη γη,ποιός μένει.ώ μεγάλε άνθρωπε.πόσο σε θαυμάζω.έχεις κουράγιο και ζείς έξω από τον πολιτισμό.δεν έχεις σπίτι και δεν έχεις ανάγκη από σπίτι.τι κι αν σε φέραν οι συνθήκες εκεί,τι κι αν τη μοίρα την βαστάς σαν ξύλινο σταυρό πάνω σου,έχεις τη δύναμη να αντέχεις.να επιβιώνεις.να ελπίζεις ότι κάποια μέρα θα ξαναγίνεις μέρος της κοινωνίας που σε έφτυσε και σε πάτησε.γιατί νομίζεις ότι η κοινωνία αυτή είναι δίκαιη και χρεώνεις στον εαυτό σου την κατάστασή σου.και για αυτό είσαι έτοιμος να γίνεις όσο καλύτερος άνθρωπος μπορείς.

Κάθομαι στην αποβάθρα με ένα σακίδιο στην πλάτη.κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι.
σκέφτομαι το σώμα που με βαστά,να παίρνει πρωτοβουλία.και να πηδά ανάμεσα στις ράγες και στο τρένο.έτσι,θα αφήσω πίσω αυτόν τον μάταιο πεπερασμένο κόσμο και θα προσγειωθώ σε κάποια ουσία.σε κάτι υπαρκτό σα τον θάνατο.σε κάτι που δεν σε μαντρώνει μέσα σε 4 διαστάσεις,σε 4 τοίχους,σε 4 ηλικίες(σχολείο,σχολή,δουλειά και αναμονή).θα φύγω γιατί η κοινωνία αυτή που μου επιβάλεται,δεν έχει ούτε ηθική, ούτε ουσία, ούτε νόηση.και είναι άρρωστη.όχι για τους gay και τις λεσβίες, αλλά για τους ανθρώπους που αποδέχονται τον εαυτό τους σαν σκεύος ηδονής και στο σεξ βλέπουν μόνο απόλαυση.όχι για τους κλέφτες αλλά για αυτούς που θεωρούν ότι το νόμιμο είναι ηθικό.όχι για τους αντιεξουσιαστές αλλά για αυτούς που βλέπουν τον βιασμένο άνθρωπο με μίσος.όχι για τους παπάδες αλλά για αυτούς που γίνονται αυτόκλητοι εκπρόσωποι ενός ανώτερου όντος, και κρατούν την μόνη αλήθεια που τους δόθηκε όταν κοιμόντουσαν.

Κάθομαι αγγαλιά με έναν άνθρωπο που αγαπώ.κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι.
αυτή η πόλη.δε μας χωρά.
αυτή η χώρα.δε μας χωρά.
αυτός ο κόσμος.δεν μας χωρά
όχι για τις διαφορές μας.αλλά για τα κοινά μας.και τα κοινά μας,είνα που μας κάνουν διαφορετικούς.και όσο γινόμαστε διαφορετικοί,τόσο μεγαλώνουμε.
όμως η πραγματικότητα, μένει ίδια.μικρή, πεπερασμένη, αναλλοίωτη.

20120913

"I know, I will never die" I scream over the sky

Swans - The Seer

people are just animals, and that no matter how much we try and convince ourself with words (from our MOUTHS) that our sentience makes us better than all other life, we will still be animals. In this way, the only part of us that is "human" is how we talk, our emotions are still animalistic.

βλέπεις το βυτίο,
δεν είναι για σένα αυτά
η ζωή είναι αλλού
ενας πάτος ακόμα και έφυγες.
κάποιος να κρατήσει
ένα χέρι
ένα βλέμα
μια σκέψη
θες να την κερδίσεις
δε μπορείς
άρα την απαιτείς
σαν πόρνη εθισμένη στο σεξ που βιάζει τον οποιονδήποτε
δεν είναι για σένα αυτά.
ίδιες σκέψεις
ίδια μονοπάτια
χειρονομίες και ήχοι
μπορείς και επικοινωνείς όχι γιατί μπαίνεις στο κεφάλι του άλλου
αλλά γιατί ο άλλος περιμένει τι θα σκεφτείς
κατοπτρικοί νευρώνες
κατοπτρικές σκέψεις
κανείς δεν είναι μόνος γιατί είσαι εγώ
ίδιες εικόνες
ίδια χρόνια
ακόμα και η περηφάνεια κοινή
δικός σου μόνο ο εγωισμός

δειλεία.

μένω να είσαι κρυμμένος πίσω από είδωλα που επιτρέπεις να δημιουργήσω.

καταθλίβομαι.
η μουσική σε στριμώχνει ή σε τραβάει, αλλιώς δεν είναι μουσική.
εμένα με πλακώνει.
όπως και η πραγματικότητα.
με κάνει κοκαλιάρη,άσχημο,δειλό,αδύναμο,καημένο,αξιολύπητο.
ή μάλλον όχι.
υπάρχει λίγος εγωισμός να μην με λυπηθείς.
αλλά να με φτύσεις με οργή
τον κρετίνο που κάνει τον διασκεδαστή
το αποπροσανατολισμένο είδωλο ενός προβάτου
όπου με βάλαν έμεινα.και το ονόμασα(ν) ανατροπή.

αδυναμία χαρακτήρα
αδυναμία αυτοπειθαρχίας
αδυναμία συντονισμού
αδυναμία συγκέντρωσης
αδυναμία συνέχειας
αδυναμία συγκρότησης
αδυναμία αυτοπεπείθησης
αδυναμία σιωπής
αδυναμία.

δεν κράτησα αποστάσεις.
και με νίκησε.
δε με ένοιαξε.
είχα ήδη χάσει.
όταν αφέθηκα στο κενό.
στον μικροαστικό καναπέ.
να κοιτάω όμορφους κόσμους.
τοπία από την ελλάδα του ποτέ.

τέρμα.
ένας άλλος πάτος έφτασε.
μόνο που,όσο και αν σκάψεις
δε θα βγείς ποτέ από την άλλη μεριά της γης.
θάρρος.
κουράγιο.
ικανότητα.
στήριξη.
και πάνω από όλα.
θέληση.
και όνειρο.

λέξεις.
λέξεις άγνωστες.
λέξεις, γραμμένες στην καρτέλα.

20120708

This is Paul Hjelm pt 2: Η ζωή ΄ναι αλλού


Part 1

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - Shadows


Ψύχραιμος, ήρεμος, αλλά σε εγρήγορση. Καθόταν σκυφτός στην κουπαστή του μπαλκονιού και κάπνιζε το τσιγάρο που θα ήταν το τελευταίο για καιρό. Τα μάτια υγρά και το μυαλό να τρέχει.
"Η ζωή είναι αλλού. Τόσοι και τόσοι άνθρωποι την εκθειάζουν, όμως εγώ δε βλέπω κάτι το συγκλονιστικό. Ζώ όπως προστάζει η κοινωνία, όμως, οι προσταγές, δεν με συμπληρώνουν ούτε με ολοκληρώνουν. Όσο προσπαθώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, τόσο καταλαβαίνω ότι η κοινωνία μου προσάζει μια πραγματικότητα τόσο κοινή, που δεν με αγγίζει καθόλου. Η πραγματικότητα αυτή είναι πιά πεπερασμένη. Τα όνειρα και η ανάμνηση της παιδικότητάς μου, είναι αυτό που με κρατά ζωντανό. Τα όνειρα, όχι οι στόχοι, αλλά οι στιγμές, στην REM, που νιώθω θεός. Εκεί που τα ψυγεία χορεύουν μαζί μου ταγκό, και οι κοπέλες είναι όμορφες γλυκές και θελκτικές πάντα. Και η παιδικότητα, αυτή η ενέργεια, που με έχει αποχαιρετίσει από καιρό. Ο έρωτας. Εκεί είναι η ζωή. Όμως, είναι δυστυχώς, πολύ μακρυά. Ο έρωτας που μου υποσχέθηκες, βρίσκεται αιώνες πίσω, δισεκατομύρια χρόνια, τότε που όλα παιζόντουσαν, και τα πάντα μπορούσαν να γίνουν. Όταν για μια στιγμή, δεν ήξερες αν η ύπαρξή σου, θα κρατήσει παραπάνω από δευτερόλεπτα. Και τί θα είσαι μετά από δέκατα του δευτερολέπτου. Και να τώρα, 12 δις χρόνια μετά, ίδιος. Αυτό που φοβόμουν πάντοτε. << Τα πάντα έχουν ειπωθεί>>. Πόση ζωή να ζήσεις, ξέροντας ότι δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσεις κάτι ξεχωριστό."
Το τσιγάρο άκουγε τις σκέψεις και έσβηνε. Δεν πήρε ούτε μια ρουφιξιά όσο αυτά ταλάνιζαν το μυαλό του.
"Η ζωή είναι συμβιβασμός"
Ήταν η επόμενη σκέψη που έκανε. Σκεφτόταν τα τρένα, που περνάγαν με ταχύτητα μπροστά του, και ένιωθε το εγώ του να πηδά στις ράγες. Το σώμα όμως έμενε παγωμένο στην αποβάθρα. Ή τα ατέλειωτα βράδια, σαν και αυτό, να κάθεται να κοιτά από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων, προσπαθόντας να δεί, τί τους κάνει τόσο ευτυχισμένους. Πώς βλέπουν την ζωή. Την ίδια ζωή που για κείνον είναι σύμβαση. Αυτό που νιώθαν αυτοί, είναι διαφορετικό από το δικό του.
Τις αμέτρητες μέρες που έγραφε σε χαρτί ή πάπυρο ή στην πέτρα, που τον έφερνε πιό κοντά στην εγρήγορση και την ευμάρεια. Όχι όμως αρκετά.
"Η ζωή είναι αλλού. Μακρυά από μένα. Στις ψυχές των άλλων. Για αυτό προσπαθώ να την προσεγγίσω, μέσα από αυτούς. Να γίνω η σκιά της ζωής."
Αυτά συλλογίστηκε, και πήγε πάνω στο κελάρι του, να συνεχίσει το έργο του.

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - All is One


Και μόλις έκατσε, σαν να ένιωσε το πνεύμα το Άγιο πάνω απ΄το κεφάλι του, του ήρθε η επιφοίτηση, και ένιωσε ότι ήξερε. Ήξερε που είναι η ζωή. Βρίσκεται στις στιγμές που δίνεσαι ολότελα. Εκεί που δεν υπάρχει πάπυρος, χαρτί ή πέτρα. Υπάρχω μόνο εγώ, εσύ, και εμείς. Τίποτα άλλο. Όλοι γινόμαστε ένα και έτσι η ζωή δημιουργείται από τη σύμπτωση. Όπως δημιουργήθηκε 4 εκατομμύρια χρόνια πρίν. Σαν φαύλος κύκλος, ξεκίνησε κάποτε, αυτό το πρόβλημα, όταν έβαλε αμφιβολίες στο εγώ του. Και αυτές οι αμφιβολίες δημιούργησαν ύλη. Και μάζα. Και η μάζα αυτή ήταν τίποτα. Και το τίποτα άρχισε να μεγαλώνει σαν καρκίνος. Και να παίρνει γαλαξιακές διαστάσεις. Όπου έγινε το σύμπαν του ολάκερο. Και ακόμα, δεν άρχισε ακόμα να συνειδητοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Στον κόσμο του υπήρχε ένας όγκος, που τον αγνοούσε, και άρχισε να του παίρνει το οξυγόνο. Και να τον εμποδίζει να αναπνεέι. Και πάλι δεν το κατάλαβε, ακόμα και όταν άρχισε να πνίγεται από την καθημερινότητα. Το συνειδητοποίησε μόνο όταν πήγε σα ναρκωμένος, να κοιμηθεί. Τον τελικό ύπνο. Έχανε διαύγεια. Και οξυδέρκεια. Σε βαθμό που τα λάθη που έκανε ήταν ασυγχώρητα. Και τότε, σαν απομηχανής θεός, ήρθαν οι άλλοι να τον στριμώξουν και να του βάλουν αμφιβολίες. Προσπάθησε τότε, να ξυπνήσει. Αλλά τη θέση του οξυγόνου, είχαν πάρει κάθε λογής ναρκωτικά. Οπότε αρχικά έπρεπε να απεξαρτητοποιηθεί. Ήταν δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Είναι όμως χαρούμενος. Γιατί βρήκε τον ξεχωριστό δρόμο. Αυτόν που το νερό δεν έχει αυλάκι να κυλήσει, και κυλά όπου του πείς.

20120619

The cold,mother antartica

Silver Mt Zion - Horses in the Sky

η γνώση δεν είναι γραμμική..
γιατί δε μετριέται..
όπως και η προσπάθεια..
και η πίστη και η ανάγκη..
και ό,τι δε μετριέται δε συγκρίνεται
και δεν μετριέται
γιατί αν μετριόταν,ο παράδεισος θα είχε πορτιέρη..και είσοδο με χρήματα ανθρώπινα..
γιατί αν μετριόταν,η αλήθεια θα ήταν μοναδική..
γιατί αν μετριόταν,το πρόβλημα θα ήταν πεντακάθαρο..σαν τον αθηναϊκό ουρανό τα καλοκαίρια που τα πέρασες στα νησιά..
γιατί αν μετριόταν,η ζωή θα ήταν άδικη..και ο καθένας μας δεν θα κρύβε κάτω απο την γλώσσα ούτε σμέρνες ούτε σκυλιά..
θα κρύβε την ιστορία του,κάτω απο το μαξιλάρι..κει που όλος ο κόσμος αλλάζει..
κει που μέσα σε μιά αγγαλιά,χουρούν όλοι όσοι αγάπησες..και όλοι όσοι σε ταξίδεψαν..
αυτοί που σε ταξίδεψαν πια φύγαν..στις χώρες όπου πήγαινες μικρή..
και έβλεπες τα βραδινά βαπόρια,να φεύγουν και να χάνονται στα δάση..
να πάνε τελικά,κει που στο παρόν σου και το μέλλον του,βρισκόταν ο πιό μεγάλος σου πόθος..
δες τώρα πια μακρύα την ανταρκτική..πόσο αφιλόξενη είναι..
θα το πίστευες ποτέ ότι από κει γυρνάς?ότι έφυγες μια νύχτα του νοέμβρη,που είπες
"δεν είναι για μένα αυτά"
και το φώναξες τόσο δυνατά,που σ'άκουσε όλη η γή..
και ήρθε κόσμος να σε δεί..
όμως εσύ είχες φύγει..
και ο κόσμος σε ψάχνει πάλι..
για να φωνάξει έναν χειμώνα,"δεν είναι για μένα αυτά!"
και να σαλπάρει για τον νέο κόσμο..
για να βρεί την αμερική του..

αλλά εσύ?ταξιδεύεις μέσα σε ωκαιανούς,που σου φαίνονται λίμνες.και άλλοτε ποτάμια..
και ξέρεις οτι "μιά ζωή την έχουμε,και αν δε τη γλεντήσουμε" θα χάσουμε άπ τον χρόνο..
όμως ξέρεις..ο χρόνος,είμαι εγώ και εσύ?
όσο εσύ  έμεινε να μας κρατήσει στο λιμάνι?
και αν δεν την γλεντήσεις,κοίτα να βρείς τον εαυτό που θα την απολαύσει καλύτερα..και θα αποκομήσει ό,τι περισσότερο μπορεί..
κι ας έχεις πάντα ίδια πανιά,κι άς το καράβι σου σάπισε στη λάσπη..
έχεις ακόμα πλήρωμα,να πλεύσεις μακρυά..
να φύγεις απο το εδώ και το εκεί..για την κρύα,μάνα ανταρκτική..

20120610

An awfull truth

Shining - Psalm

όταν ο αλτρουισμός πάψει να είναι πράξη αδυναμίας, όλα όσα μας υποσχέθηκαν οι θεοί θα είναι παρελθόν, όταν ο άνθρωπος αρκεστεί στο ότι ακόμα και το να πεθάνει δε θα σκοτώσει την ομορφιά που υπάρχει, θα ζει για πάντα ευτυχισμένος, όταν ο αλτρουισμός πάψει να είναι πράξη αδυναμίας, όλα όσα μας υποσχέθηκαν οι θεοί θα είναι παρελθόν, όταν ο άνθρωπος αρκεστεί στο ότι ακόμα και το να πεθάνει δε θα σκοτώσει την ομορφιά που υπάρχει, θα ζει για πάντα ευτυχισμένος,  όταν ο αλτρουισμός πάψει να είναι πράξη αδυναμίας, όλα όσα μας υποσχέθηκαν οι θεοί θα είναι παρελθόν, όταν ο άνθρωπος αρκεστεί στο ότι ακόμα και το να πεθάνει δε θα σκοτώσει την ομορφιά που υπάρχει, θα ζει για πάντα ευτυχισμένος. 

20120603

The busy days are the good ones

Dax Riggs Night Is the Notion

δεν ξέρω αν ήταν το τέλειο,αλλά ήταν πολύ όμορφο.

είχε τρέξιμο και μπελά,αλλά τα κατάφερε.
ένα βράδυ (ίσως παραπάνω),μια παρέα,κάποιοι φίλοι,κάποιοι πολύ φίλοι,πολύ φαΐ,πολύ ποτό
μια μέρα που δεν ήξερε πού ξεκινάει και πού τελειώνει.
μια νυχτερινή βόλτα με το ποδήλατο που άργησε να συνειδητοποιήσει ότι ήταν πραγματικότητα και όχι το όνειρο που έβλεπε όταν έπαιζε η ταινία.
μια συνειδητοποίηση "αυτοί είναι οι φίλοι μου" που να συνοδεύεται από ένα νηφάλιο χαμόγελο.
μαζί με μια εξιλεωτική αναλαμπή του πόσο του άρεσε ο δρόμος που χε πάρει.
αμέτρητες τυχαίες συμτώσεις να επιβεβαιώνουν αυτό που δεν θέλει να δεχτεί,αλλά χαίρεται να το παραδέχεται ότι κάνει λάθος.

και κάπου εκεί βρισκόταν και αυτή.
ήρεμη και εύθυμη και πάντα χαμογελαστή.

την κοίταζε να κολυμπά και σκεφτόταν:
"νιώθω ερωτευμένος.
αλλά δεν ερωτεύτηκα  το σώμα σου,δεν ερωτεύτηκα τα μάτια σου.
δεν ερωτεύτηκα τα λόγια σου,δεν ερωτεύτηκα ούτε κάν το είναι σου.
ερωτεύτηκα τον τρόπο που με έκανες να σκεφτώ.

και το είχα απόλυτη ανάγκη,
μια νέα ψηφίδα στον πίνακα της ανθρώπινης νοητικής ποικιλομορφίας.
μάλλον χρυσή ψηφίδα"

δεν ήξερε αν θα γινόταν κάτι πιό ιδιαίτερο στο μέλλον.
ούτε τον ένοιαζε μάλλον.
ήξερε μόνο το παρόν.και το ευχαριστιόταν πολύ.

20120502

The objective inexistence

Pavement - Jackals, False Grails: The Lonesome Era


είσαι το τίποτα που καταστρέφει τα πάντα
είσαι η χαρούμενη ξεγνοιασιά της πεταλούδα του χάους
είσαι οι κατάρες που κουβαλάει ο μέρφυ
είσαι τα ξεχασμένο καλά,μέσα στη στάνη της αγενούς ευγένειας
είσαι η αδράνεια των επιβατών του τρένου, που τους τραβάς πίσω χωρίς να το καταλαβαίνουν
είσαι η οκνηρία των ανήμπορων νοικοκυρών, που τις σέρνεις λίγο πιο πέρα από τον θάνατο
είσαι το ίσως αύριο της χτυπημένης από την βαρεμάρα νεολαίας, και τα χαρωπά βαριέμαι στα θρανεία νηπίων
είσαι η αρχή του συναισθήματος που καταλήγει στο "μωρό μου θέλω να μιλήσουμε", για να κερδίσουν τελικά μόνο τα δακρυσμένα μαντίλια
είσαι η αράχνη που απλώνεις τον ιστό σου σε χρωματιστούς πίνακες,κάνοντάς τους να φαίνονται άτονοι
είσαι αυτός που θα σπρώξει την καρέκλα του αυτόχειρα

τελικά,είσαι αυτό που μου κλέβει κάθε τόσο την ζωή μου μέσα από τα χέρια
για να φέρεις λίγο ακόμα ψύχος στον κόσμο
να σαπίσεις στο ξύλο τον φτερωτό θεό αφήνοντάς του μόνο ένα βέλος
και τις πληγές του να διαρκούν μόνο 2 μέρες

20120428

I am Vladimir

Triptykon-My Pain

Listen!
Άκου!
If they kindle the stars --
άν ανάβουνε τα άστρα --
well then -- somebody needs it?
τότε -- κάποιος τα χρειάζεται;
Then -- somebody wants them out there?
τότε -- κάποιος τα θέλει εκεί έξω;
Then -- somebody calls these tiny gobs
τότε -- κάποιος τα λέει μικροσκοπικές μάζες
pearly?
μαργαριταρένιες;
And sweating blood
Και ιδρωμένο αίμα
in the blizzards of midday dust,
στις χιονοθύελλες της μεσημεριανής σκόνης,
rushes up to god,
ορμά ως τον Θεό,
is afraid of being late,
φοβάται ότι θα αργήσει,
weeps,
κλαίει,
kisses his sinewy hand,
φιλά το νευρικό χέρι του,
begs -- 
ικετεύει --
that there be a star, without fail! --
ότι θα υπάρχει ένα αστέρι, που δεν πέφτει!--
swears --
ορκίζεται --
he won't survive this starless torment!
ότι δε θα αντέξει το άναστρο μαρτύριο!
And then walks about uneasy,
Και περπατά κάπως ανήσυχα,
but calm on the surface.
αλλά με επιφανιακή ηρεμία.
Says to somebody:
Λέει σε κάποιον:
"Now you're ok, right?
"Είσαι καλά,έτσι;
Not afraid?
Δέ φοβάσαι πιά;
Right?!"
Σωστά;!"
Listen!
Άκου!
If they kindle the stars --
Άν ανάβουνε τα άστρα --
then -- somebody needs it?
τότε -- κάποιος τα χρειάζεται;
Then -- it is essential
Τότε -- είναι ουσιώδες
that at least one star lights up
ότι τουλάχιστον ένα αστέρι, ανάβει
over the roofs
πάνω από τις στέγες
                                                                                                        every night?!
                                                                                                        κάθε νύχτα;!

20120427

The Fear

PORTISHEAD---PLASTIC

Μανα,φοβάμαι
που είναι ο έρωτας που υποσχέθηκες?

οι φωτεινοί μονόδρομοι,τα φωτεινά μονοπάτια που εξυμνούσες
γεμίσανε λάσπες και μάσκες
που να ξερα πως όλα είναι δρόμος

τα ανούσια, μηχανικά χαμόγελα, βομβαρδίζουνε απέχθεια το εγώ μου
η παγωμένη ηδονή των λυσασμένων αδερφών μου, έρχεται καθημερινά σαν εξιλέωση
το ξέρεις όμως πως δεν φτάνει

φοβάμαι
γιατί ο έρωτας έφυγε
η μόνη μου φλόγα,δεν κράτησε αρκετά
και τώρα, κερί σβησμένο, πως να ζεστάνει

φοβάσαι
την υπακοή μου
κατα βάθος ελπίζεις, εκλιπαρείς
να μη σε άκουγα
να φεύγαμε όλοι
σε φάτνη να ζούσαμε
και να ξέραμε ότι εκεί γεννιέται η σωτηρία μας

μάνα
που είναι ο έρωτας που τόσα χρόνια με έκαιγε
και με κατέτρωγε σχεδόν ολόκληρο
και με άφηνε μόνο μου,με τον αγνό εαυτό μου
χωρίς το λίπος των καθημερινών ψέυτικων απολαύσεων
χωρίς το ξεχασμένο προσωπείο που με προφυλάσε από τη βλαβερή πραγματικότητα

μάνα ξέρεις,ότι δε με έμαθες
να ζω με λίγα
μέχρι να μπορώ
-σαν θαύμα πια-
να φτιάχνω μόνος μου τον εαυτό μου

φοβάμαι
ότι ίσως έχουν δίκιο
και ο παράδεισος, απλώς δεν υπάρχει

this is Paul-Hjelm

pt1

M 81- Thanasis Papakonstantinou

το τριχωτό του χέρι έπιανε χαλαρά τον γραφίτη.τον πίεζε όσο χρειαζόταν για να αφήσει το στίγμα του.
το απολυθωμένο χαρτί,μαύριζε με αριθμητικές λέξεις,με γράμματα που απεικόνιζαν αριθμούς.
ήξερε που έπρεπε να φτάσει.όμως δεν ήξερε τον τρόπο.
αρχικά ξεκίνησε με την πιό απλή μέθοδο.λογικά και λογικό.
κάποια στιγμή έφτασε.
νόμισε ότι είχε στα χέρια του οκαμικό ξυράφι.
έκατσε να το ευχαριστηθεί για λίγο.
και μετά το ξαναέπιασε.
το χαρτί όμως,δε του μίλαγε.
κάπου είχε κάνει ένα λάθος.
έκανε άλματα.λογικά και νοητά.
νόμιζε οτι δε τα έβλεπε,ή μπορεί να μην ήθελε να τα δει.
στη συνέχεια,εκνευρίστηκε.δεν μπορούσε να βρεί την λύση με αυτή τη μέθοδο.
όντας βεβαίως ειλικρινής.όποτε έκανε άλματα,διέγραφε το βήμα.
πέρασε καιρός που προσπαθούσε να βρεί άλλο δρόμο.
το σταυροδρόμι όμως είχε μόνο 4 δρόμους.
και μόνο ο ένας πήγαινε μπροστά.
ο οποίος ήταν λάθος.
εκνευρίστηκε.
ο εκνευρισμός έγινε αγανάκτηση.
η αγανάκτηση τσαντίλα και η τσαντίλα μίσος.
μίσος για την αποτυχημένη μέθοδο.
το χαρτί φοβήθηκε.
τότε,μεσα στον θυμό του,το πιασε και το τσαλάκωσε.με μίσος.
είχε στο χέρι του όλα όσα δημιουργούσε τα τελευταία χρόνια.και τα πέταξε.
τα πέταξε στο άνοιγμα που δημιουργούσε η σκάλα.
εκεί από όπου έμπαινε το λιγοστό φως μέσα στο πέτρινο πατάρι.
μετά από το ξέσπασμα,και την τσαντίλα,προσπάθησε να συγκεντρωθεί.
"τι έφταιξε?" αναρωτιόταν.
κοιταγόταν στην λιμνούλα που είχε σχηματίσει το νερό που έσταζε μέσα από το βουνό.
έβλεπε μια μπάλα.το μαλλί του ήταν σγουρό και τα μούσια του γεμάτα.
γεμάτα όμως,όχι προς τα κάτω.ομοιόμορφα κατανεμημένα σε όλο το πιγούνι του.
αποφάσισε να βρεί άλλο τρόπο.
πήρε το θάρρος που χρειαζόταν.
σηκώθηκε και πήρε το μολύβι.
έγραφε.
ήταν τελείως διαφορετικό.
εξωπραγματική μέθοδος.
φαινόταν ότι είχε δυσκολευεί αρκετά για να την βιώσει.
και ένιωθε το μάτι του να γυαλίζει.
μια φλόγα έκαιγε.δεν τρεμόπαιζε.έκαιγε σταθερά και δυνατά.
ήξερε ότι η διαφορετική μέθοδος θα του δώσει νέο χώρο για νέες ιδέες.
θα έπρεπε όμως να τον δημιουργούσε.
και για τον δημιουργήσει θα έπρεπε να βιώσει διαφορετικά τον κόσμο.
να αλλάξει όχι οπτική γωνία.αλλά οπτική θέση.
ήταν πολύ ζημιογόνο.
του κόστιζε προσαρμογή.
και η προσαρμογή απαιτούσε χρόνο,και ηρεμία.
όμως του άρσε.
γιατί ένιωθε οικειότητα.
ένιωθε σπίτι.
και συνέχιζε να γράφει.ήρεμος και με ειρμό και οίστρο.
το βλέμα του είχε κάτι το γαλήνιο.πλησίαζε.αργά αλλά σταθερά.
και αποκτούσε αυτοπεπείθηση και ικανοποίηση.
έμοιαζε τελειωμένη δουλειά.
και τότε έγινε αυτό που φοβόταν.
το πήρε πολύ ψύχραιμα.
έφτασε σε αδιέξοδο.δεν ήταν ότι δεν βρισκόταν στο σωστό σημείο.
ήταν ότι βρισκόταν πάλι,στο ίδιο σημείο.
δεν μπορούσε να βρεί την λύση με αυτή τη μέθοδο.
ήταν η παλιά,αποτυχημένη μέθοδος.
αυτή που τον κράτησε τόσο καιρό να προσπαθεί άσκοπα να βρεί το σωστό δρόμο του αδιεξόδου.
εκνευριζόταν.
μετά από χρόνια,ο εκνευρισμός έγινε αγανάκτηση.
η αγανάκτηση τσαντίλα και η τσαντίλα μίσος.
μίσος για την αποτυχημένη μέθοδο.
δεν ήξερε τι φοβόταν περισσότερο.
ότι δεν βρήκε λύση ή ότι βγήκε πάλι στο ίδιο σημείο.
το ίδιο σημείο επαναλήφθηκε πάλι 3-4 φορές.
το ίδιο σημείο επαναλήφθηκε πάλι 3-4 φορές.
το ίδιο σημείο επαναλήφθηκε πάλι 3-4 φορές.
το ίδιο σημείο επαναλήφθηκε πάλι 3-4 φορές.
έφτασε σε ένα αδιέξοδο όπου η τσαντίλα και το μίσος είχαν εξασθενίσει.
ήθελε απλά να τελειώσει.
σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να μην νοιαστεί για τα άλματα.
η βασική ιδέα παραμένει η ίδια.
είχε και υποχρεώσεις.
έπρεπε να το τελειώσει.
όμως δεν μπορούσε.
αποφάσισε να κάνει διάλειμα.
κατέβηκε τις σκάλες.
βρήκε το μπαλκόνι.
εκεί,ήταν όλοι αυτοί που έψαχνε.
πήγε και κάθισε μαζί τους.παρακολουθούσε την θέα.
ήταν υπέροχα.
όμως το υπέροχο ήταν άδειο.
ήθερε ότι έπρεπε να πά πάνω να λύσει το πρόβλημα.
κι ας τον κράταγε η ηδονή του θεάματος αποφάσισε να ανέβει.
καθώς ανέβαινε,είδε τα χαμένα σχέδια,να έχουνε καλύψει τις προκαθορισμένες θέσεις και να βρίσκει πάντοτε μια χαραμάδα να χώσει κάποιο.
ήθελε να ξεκινήσει να γράφει.
ένιωθε ότι το χέρι του απέκτησε περισσότερη άνεση.
ένιωθε ότι θα έγραφε με μεγαλύτερη ευκρίνεια και διαύγεια.
σε λίγο θα μπορούσε να γράψει μόνος του ότι ήθελε και να το διάβαζαν τα παιδιά.
μέχρι τότε όμως,ότι έγραφε μπορούσε να το δεί μονάχα ο ίδιος.
θάρρος,θράσος και θέρμη τον είχαν καταβάλλει.
είχει πάλι αυτήν την οξυδέρκεια που χρειαζόταν.
πήρε καινούργιο χαρτί.
άλλο χαρτί.διαφορετικό.
έπρεπε πάντα να ξεκινά αλλιώς.
όποτε κάτι του θύμιζε κάτι από μια παλιά μέθοδο,αλαφιαζόταν.
αμηχανία και αδράνεια καταλάμβαναν το είναι του.
αφού ξέρει ότι ωσαν μπεί στο αυλάκι που δημιούργησε παλαιότερα,δεν υπάρχει άλλη διέξοδο.
πρέπει να ξανααρχίσει.όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
έτσι είχε κάνει και σήμερα.
αποφάσισε το χαρτί να είναι η πέτρα.
πρέπει να τα καταφέρει αυτήν την φορά.
αλλιώς η λήθη θα του φάει το τελευταίο δευτερόλεπτο από τα χρόνια που δεν υπήρχαν προβλήματα.
που όλα ήταν ζωντανά και αυθεντικά. και κυρίως ο ίδιος.
ήταν κύριος του εαυτού του.
όσο δεν βρίσκει λύση στο πρόβλημα,όσο αποτυγχαίνει να φέρει την ισορροπία
τόσο πιο δύσκολη θα είναι η ευηρεμία.σιγή.ούτε μια φωνούλα να ουρλιάζει από μέσα του.
αν δεν τα κατάφερνε,θα βρισκόταν σε πολύ χειρότερη θέση.
πήρε το γραφίτη,και έμπιξε την μυτερή του άκρη στο δάχτυλό του.
άρχισε να τρέχει αίμα.έπιασε τον δείκτη σαν μολύβι,και άρχισε να γράφει πάνω στην πέτρα.
ή όχι.
δεν έγραφε.ζωγράφιζε.
ζωγράφισε δύο πρόσωπα.
το ένα είχε κόκκινα μάγουλα,το άλλο γελούσε ανέμελα και τον κοιτούσε.
το ένα είχε μαλλί σα μπάλα,το άλλο μακρυά καστανά μαλλιά που έφταναν ως τα πόδια του.
χαμογέλασε λίγο.
και ξάφνου,είδε το ένα πρόσωπο να χαμογελά και αυτό.
ήξερε ότι είναι τόσο κοντά.
δεν έπρεπε να κάνει πίσω τώρα.
ήταν διαφορετικό,και όμορφο.
ήταν από τις λίγες φορές,που ένιωθε το άγγιγμα από αυτό το ψεύτικο κατασκεύασμα.
μήπως δεν ήταν ψεύτικο?

Dødheimsgard - Carpet Bombing

αυτό ήλπιζε και εκλιπαρούσε,και για αυτό προσευχόταν,μέρα νύχτα.
να βρεί μια απόδειξη,έστω μια ένδειξη,ότι όλα όσα θυμόταν να κάνει μικρός,είναι υπαρκτά.
ότι είναι ζωντανός.
ότι το χαμόγελο που έβλεπε να αντανακλά στη λιμνούλα,
δεν είναι αποτέλεσμα αντιδράσεων.
και ήταν τόσο κοντά σε αυτό.
έβλεπε το πρόσωπο να χαϊδεύει τα μακρυά μαλλιά της και αναρωτιόταν αν αυτό το είχε ζωγραφίσει.
αναρωτιόταν αν αυτό που έβλεπε ήταν πραγματικό,ψεύτικο ή φαντασία.
παρατηρούσε το πρόσωπό του.
είχε ένα ήρεμο βλέμα.
που και που,κοίταζε προς το μέρος του,σαν να ήθελε να του πεί κάτι.
την 3η φορά,παρατήρησε ότι κουνούσε το στόμα του.
έλεγε "εικονική διέξοδος"
τραντάχτηκε!
συνειδητοποίησε τι πήγαινε να κάνει.
ήθελε να δημιουργήσει έρωτα.
και ο έρωτας,θα τον τύφλωνε,και θα τον έκανε να έχει όμορφη ζωή.
όμως,
το ερώτημα δεν θα είχε απαντηθεί.
η μέθοδος δεν θα άλλαζε.
και είχε καταστρώσει υποσυνείδητα,αυτό το δόλιο σχέδιο,για να καταφέρει να νικηθει το πάθος του.
αυτά σκεφτόταν,και κοιταζόταν στη λιμνούλα από νερό βουνού που είχε μεγαλώσει.
έβλεπε στα μάτια.
ηρεμία.
ήταν ήρεμος.
φαινόταν ήρεμος.
τα μάτια του εξέπεμπαν ηρεμία.
ένιωθε ότι είναι κάτι σημαντικό αυτό.
εκείνη τη στιγμή όμως,συνδίασε τις σκέψεις αυτές.
η τάση προς την οκνηρία και την αδράνεια,έιχε κατοστρώσει σχέδιο ώστε να πάρει το μυαλό του από τις σκέψεις που τον βασάνιζαν και έπρεπε να λύσει.
ο ίδιος εξέπεμπε ηρεμία.
αυτό ήταν.
ανατρίχιασε ολόκληρος.
χτύπησε το χέρι στην πέτρα.
και σηκώθηκε να κατέβει στο μπαλκόνι.
κατέβηκε τις σκάλες,σκίζοντας τα ρούχα του,και φωνάζοντας
"ΘΕΕ ΜΟΥ!ΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ!
ΑΥΤΗ Η ΗΡΕΜΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΛΙΑΣΗ"
αυτή η ηρεμία ήταν νιρβάνα, αδράνεια, οκνηρία.
σκοτοδίνη στο μυαλό του τον απέτρεπε από το να σκεφτεί σωστά.
ήταν έτοιμος να πηδήξει από το μπαλκόνι.
κάτω στο κενό.
πίστευε ότι την ηρεμία που έιχε
την είχε κερδίσει από τα χρόνια που είχε περάσει κλειδωμένος στο πέτρινο πατάρι.
αλλά όχι.
δεν ήταν αυτό.
το ήξερε κατά βάθος ότι τόσο καιρό δεν είχε καταφέρει και τίποτα.
ήταν απλά η αρχή μιας πορείας που επειδή είχε τους περιορισμούς λόγω του αναπάντητου ερωτήματος, είχε μικρότερη εμβέλεια.
όμως νόμιζε, ότι είχε εμπειρία, και η εμπειρία του έδινε ηρεμία.
λάθος.
μέγα λάθος.
όταν το ανακάλυψε είχε ακόμα ελάχιστες γνώσεις για να συνειδητοποιήσει την βαρύτητα του προβλήματος.
όμως υπέθεσε την σημαντικότητα.
και για αυτό βρισκόταν μόνος και γυμνός στο μπαλκόνι.
τα χέρια του, μαύρα από τον γραφίτη.
τα ρούχα του, βρώμικα και άσχημα πιά.
όμως δεν είχε χρόνο για τέτοια.

the need


I am Paul
I am Fiction
I am Created from fulfilling the need of sharing

people are strange - infected mushroom & the doors

you were so
stragne
and so strong.

but honestly.

I promise.
Next time.

I will be stranger
and stronger