20140520

Λασπωμένος καθρεύτης

Emancipator – Minor Cause

SQÜRL - Spooky Action At A Distance


Αδέρφια,
    Θα σας πω απόψε μια ιστορία που μου λέγαν τα εγγόνια μου όταν ήμουνα παππούς.


    "Ήτανε κάποτε ένας οίκος, που ήτανε ορφανοτροφείο για όλα τα παιδιά, που μόλις απογαλακτιστήκαν και συνειδητοποιήσανε ότι οι γονείς τους και οι ίδιοι, ήτανε διαφορετικά άτομα, και ο κόσμος δεν ήταν προέκτασή τους. Φροντιστές δεν υπήρχαν, γιατί ο οίκος ήταν αφροντιστήριος.
    Τα παιδιά, μπορούσαν να έχουν στα δωμάτιά τους, όσα αντικείμενα της προηγούμενης ζωής τους επιθυμούσαν.
    Τα πιο πολύτιμα όμως ήταν τα χαρτιά, γιατί δεν υπήρχαν πολλά χαρτιά. Όλοι θέλανε χαρτιά για να γράφουνε. Και να ζωγραφίζουνε. Θέλανε χαρτιά για να γράφουνε ημερολόγια και να ζωγραφίζουν εικόνες από παράλληλους κόσμους.
    Οι τοίχοι ήταν κίτρινοι, και τα παράθυρα μεγάλα αν και αραιά, αλλά δεν είχε διόλου σημασία. Σημασία είχαν τα γκράφιτι που ήταν κολλημένα στην κίτρινη μπογιά. Κάποια από αυτά έλεγαν:



Αδέρφια, βάλτε φωτιά στους ανέραστους έρωτες.


Απόψε, βάλτε φωτιά στα απολιθωμένα στερεότυπα.
Βάλτε φωτιά στις αποτεφρωμένες απόψεις των κλινικά ζωντανών ψυχών.
Βάλτε φωτιά στα politically correct συλλογικά συνειδητά και στις σφυριλατημένες με κενότητα διαλεκτικής, απόψεις.


Αδέρφια, βάλτε φωτιά στα διπολοκατευθυνόμενα συμπεράσματα.
Βάλτε φωτιά σε κάθε τι μας κρατά μακρυά από το Πραγματικό.


Απόψε, ή ο ουρανός θα πέσει χάμω στη γή, στα κεφάλια μας, για να σπάσουν και τα δύο, ώστε να σκοτωθούμε όλου, με μια μικρή πιθανότητα να αναστηθούμε πιο ζωντανοί, ή θα μείνουμε για πάντα πετρωμένοι, ζωντανά απολιθώματα μιας παιδικής ηλικίας που δεν γεύθηκαμε ποτέ.


Αδέρφια, απόψε η νύχτα είναι η δικιά μας.



    Κάθε απόγευμα, το συναντούσαν μπροστά τους όλοι, και το φέρναν ασυναίσθητα στο μυαλό τους σαν αέναη προσευχή.
    Κανείς δε μίλαγε, παρα μόνο διάβαζε. Διάβαζε τα γκράφιτι, τα οποία είχαν γραφτεί με ανθρώπινο αίμα. Διάβαζε τα ημερολόγια των οικότροφων. Μόνο ημερολόγια. Κανένα βιβλίο. Καμία ιστορία. Μόνο άμεσες αποτυπώσεις συναισθημάτων.

    Ωστόσο, το πιο παράξενο χαρακτηριστικό του ορφανοτροφείου, ήταν ότι ήταν σαν οικοσύστημα μεσογειακού τύπου. Ανα τακτά χρονικά διαστήματα, ακολουθούταν μια περιοδική κίνηση όπου ήταν εξαιρετικά σημαντική. Ξαφνικά, δίχως προειδοποίηση, ο οίκος, θα έπιανε φωτιά και θα κατέστρεφε ολοσχαιρώς το κτήριο. Τα παιδιά έπρεπε να αντιδράσουνε ακαριαία. Δεν είχαν χρόνο για τίποτα, παρα μόνο για να πάρουνε μαζί τους, ελάχιστα πράγματα από την προηγούμενη ζωή τους και να φύγουν. Αυτά τα πράγματα θα ήταν ό,τι θα τους έμενε από την προηγούμενη ζωή τους. Όλα τα υπόλοιπα θα  εξαφανιζόντουσαν για πάντα κάτω από τις στάχτες. Θα έπρεπε λοιπόν, αυτά που θα έπαιρναν, να ήταν και τα πιο σημαντικά τους εφόδια ενώ, θα άφηναν πίσω να καούν, όλα όσα μπορεί να ήταν χρήσιμα αλλά γέμιζαν χώρο.

    Μετά τη φωτιά, μερικά, συνήθως γυρνούσαν για λίγο, να αναζητήσουν κάποιους νέους γονείς, ώστε να εξημερωθούν από την αγριότητα και την λυσαλέα ωμότητα ζωής στην οποία εκτέθηκαν. Άλλα όμως, επιζούσαν και επέμεναν να επιβιώνουν μοναχά τους. Χωρίς φορντιστές, χωρίς νέους γονείς. Χωρίς Μεγάλες Ιδέες να τους δείχνουν τον δρόμο. Ελκυόμενοι από τη ζωή, από όπου και αν προέρχεται. Μένοντας μόνο πιστοί απέναντι στους εαυτούς τους."

    Σαν αυτά τα παιδιά, ήθελα να χα γίνει όταν ήμουν παππούς.

20140513

No right to judge..

..what's not understood

Adolf Plays the Jazz - Tendency to Fall

 

Έχεις θάρρος Θησέα, μπράβο. Έχεις τσαγανό. Αλλά η μαγκιά είναι να μπαίνεις στον λαβύρινθο, δίχως τον μίτο. Να δίνεσαι στη ζωή, χωρίς καβάτζες. Να μπαίνεις για να αντιμετωπίσεις το βλέμμα του μινώταυρου και να μην έχεις σαν λύση να τρέξεις πίσω, στο γνώριμο παρελθόν, στην ασφαλή αγκαλιά της Αριάδνης.
Να μπαίνεις στον λαβύρινθο. Στον ξένο αυτό και άγνωστο λαβύρινθο. Να μπαίνεις, για να τον κατακτήσεις.

Να μπαίνεις, για να δαμάσεις τον μινώταυρο, και να γίνει σπίτι σου ο ανεξερεύνητος λαβύρινθος. Να μπαίνεις, για να γνωρίσεις σπιθαμή προς σπιθαμή τους απάτητους διαδρόμους του, και να γίνει κτήμα σου η κάθε στροφή. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε ξέφωτο, να θες να αφήσεις αποκαΐδια της ψυχής σου. Να κοιμηθεί στα πόδια σου ο μινώταυρος και να δεις τον πρώτο ήλιο της μέρας από κάθε ανατολικό παράθυρο. Να μπεις για να γνωρίσεις εκεί, μια νέα Αριάδνη, διαφορετική (πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς;) την οποία θα αγαπήσεις όσο αγαπάς την ζωή.

Ώσπου κάποτε, αυτός ο λαβύρινθος να αρχίσει να μην σου φτάνει πιά, να μην σε κάνει να ξεχειλίζεις από λαχτάρα για να είσαι μαζί του. Η Αριάδνη, να μη φαντάζει πια ξεχωριστή. Και παρόλες τις τίμιες προσπάθειες να το αντιστρέψεις αυτό, να νικήσεις την φθορά του απάνθρωπου χρόνου, τελικά να μην φτάνει ποτέ την αρχική του πληρότητα.
Τότε Θησεά, τότε, να είσαι έτοιμος. Να είσαι έτοιμος μόλις το αισθανθείς αυτό, να τον αφήσεις τον λαβύρινθο. Να είσαι έτοιμος να φύγεις μακρυά, για να γνωρίσεις, έναν άλλο μεγαλύτερο, έναν πολυπλοκότερο, έναν πιο μυστήριο και απόμακρο λαβύρινθο...