harsh romana

massive attack - voodoo in my blood

ήμουν 15 χρόνων και βίωσα τον θάνατο του παππού μου και μετά από 40 μέρες της 3ης γιαγιάς μου και τότε ακούστηκε ένα κρακ που δεν κατάλαβα τι έσπασε αλλά το ένιωθα στο κορμί μου να σπαρταρά και να λερώνει την παραδεισένια ειρήνη που με γέμιζε και μου έδινε ηδονή και ευτυχία και τότε για πρώτη φορά αποφάσισα να γυρίσω την πλάτη μου για να μην υπάρχει μπροστά στα μάτια μου.

ήμουν 16 χρόνων και σκεφτόμουν ότι αυτό που σπαρταρά μέσα μου σαν ψάρι με γυάλινα λέπια θα φύγει ομοιοπαθητικά αν ξαναέρθει ο θάνατος ο θάνατος όμως δεν πέρασε ξανά τόσο κοντά αλλά άρχισε να φυτρώνει.

ήμουν 32 χρόνων ελαφρά ντυμένος και ελάχιστος. η harsh romana ήταν η μόνη διέξοδος γιατί είχε μια παγωμένη ησυχία που ακινητοποιούσε τα αποπνικτικά συναισθήματα που δεν χωρούσα.

ήμουν 32 χρόνων και απέφευγα να ρωτάω συχνά τον εαυτό μου πώς είμαι γιατί δεν είχε νόημα να σκαλίζω. βολευόμουν στην τυποποίηση της θωράκισης και προφύλαξης στο όνομα του σεβασμού και έτσι δημιουργούσα ενστικτώδη τικ ως συμπεριφορές απογυμνώνοντας το οποιοδήποτε τετ-α-τετ με το συναίσθημά μου. 

ήμουν 32 χρόνων, μα δεν είμαι πια. ο θάνατος που περίμενα να με ξυπνήσει μόνος του είναι ο δικός μου αφού "αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις"

οι γονείς μου, όταν πέθανε ο παππούς μου που τον αγαπούσαν πολύ, ήταν χαρούμενοι και έτσι δεν επέτρεψαν τα αρνητικά συναισθήματα να μας λερώσουν την xatz romana. 

οι γονείς μου είναι ζόμπι που ζούνε από το να διοχετεύουν στους γύρω την ζωή που φτιάχνει η κοινότητα των ζόμπι και αυτό τους αρκεί και τους γεμίζει και καλοδεχονται όποιον θέλει να μπει αλλά το εισιτήριο δεν είναι να έχεις θεό μέσα σου αλλά το εισιτήριο είναι η δική μας η ζωή.

μαμά, μπαμπά, η προσευχή σας είναι ένα βουντού και πρόσκληση σε μια παραληρηματική τελετή θυσίας της ζωής για να νικήσετε τον θάνατο